Lokale goed nieuws-journalist en PR-manager Luke Smout draagt een rood shirt en heeft een rode baard die bijna net zo opvalt als zijn enthousiasme wanneer hij over Felixstowe praat. Tijdens het gesprek kijkt hij vaak even omhoog, zoekend naar woorden, maar zodra hij begint te vertellen over zijn werk verdwijnt die aarzeling. Dit is zijn stad. En al jaren probeert hij haar zichtbaar te maken, op zijn eigen, laagdrempelige manier.
Smout groeide op in Felixstowe. Het is de stad waar hij zijn jeugd doorbracht, waar hij vrienden heeft, herinneringen, een sterk gevoel van thuis. Maar wonen doet hij er inmiddels niet meer. “Ik kon het me simpelweg niet veroorloven,” zegt hij. Hij verhuisde naar Ipswich, twintig minuten verderop. “Ik houd van waar ik woon,” voegt hij er haastig aan toe, hij wil Ipswich niet tekort doen.
Tien jaar geleden kocht Smout de lokale nieuwssite Felixstowe News. Hij zat nog op school en zocht een manier om ervaring op te doen in marketing en communicatie. Vijf jaar later, tijdens de coronapandemie, nam hij ook Felixstowe Docker over, een website die zich richt op nieuws rond de haven. Wat begon als een leerproject groeide uit tot twee belangrijke informatiekanalen voor de stad en de haven.
Smout werkt fulltime in PR en marketing; de sites runt hij ernaast. Toch voelen ze voor hem allesbehalve bijzaak. Felixstowe News richt zich op de gemeenschap: evenementen, lokale initiatieven, sportclubs, vrijwilligersgroepen. Felixstowe Docker volgt het nieuws rond de haven, die economisch allesbepalend is voor de stad. “Ze vullen elkaar goed aan,” zegt hij.
“De stad en de haven zijn twee werelden, maar ze horen bij elkaar.”
De kracht van zijn werk zit in nabijheid. Met zo’n twaalfduizend volgers op Facebook is Felixstowe News voor veel inwoners een vanzelfsprekend platform geworden. Hij scrollt door de Facebook pagina. “Mensen sturen me berichten: ‘Kun je ons evenement delen?’ of ‘We hebben een verhaal.’” Hij glimlacht. “Dat vind ik het mooiste eraan. Het brengt mensen samen rond iets positiefs.”
Smout kiest bewust voor goed nieuws. Niet omdat er geen problemen zijn, benadrukt hij, maar omdat die elders al genoeg aandacht krijgen. “Felixstowe wordt vaak overgeslagen in regionale media,” zegt hij. “Ipswich, grotere plaatsen, die krijgen de spotlight.” Toen hij begon, waren er nauwelijks lokale platforms meer. De traditionele krant had haar kantoor gesloten, het nieuws was gecentraliseerd op regionaal niveau. “Ik vond het belangrijk dat Felixstowe niet onzichtbaar werd.” Dat lukt. Zijn pagina’s staan vol aankondigingen van dorpsfeesten, sporttoernooien, strandopruimingen, openingen van kleine ondernemingen. Evenementen waar geen camera’s van nationale media op afkomen, maar die voor inwoners het verschil maken.
De afgelopen tien jaar zag Smout de stad sterk veranderen. De gemeenschap werd actiever, zichtbaarder. “Elke paar weken lijkt er wel een nieuwe Facebookgroep bij te komen,” zegt hij. Tegelijk veranderde het straatbeeld: leegstand maakte plaats voor cafés, kleine winkels en initiatieven langs de boulevard. Hij noemt Beach Street, een verzameling zeecontainers met onafhankelijke restaurants, waar vroeger alleen beton lag. “Dat soort plekken laat zien wat er mogelijk is.”
Maar de groei heeft ook een keerzijde. Woningen zijn duurder geworden, vooral voor jonge mensen. Smout is daar zelf het voorbeeld van. “Veel mensen willen blijven, maar kunnen dat niet.” Het contrast met de haven is scherp. Wie daar werkt, heeft vaak een stabiel inkomen. Voor anderen blijft die economische voorspoed abstract.
Toch overheerst bij Smout geen bitterheid. Hij spreekt over Felixstowe met trots, soms bijna fel. “Mensen denken alleen aan de haven,” zegt hij. “Maar Felixstowe is ook een badplaats. Een gemeenschap. Een plek met geschiedenis, lang voordat die containers er waren.” Dat die verhalen vaak verdwijnen achter het beeld van kranen en vrachtwagens, frustreert hem. “Maar hoe zouden mensen het ook weten, als niemand het vertelt?”
Misschien is dat precies wat Smout al tien jaar doet: vertellen wat anders onzichtbaar blijft. Niet met grote analyses of harde kritiek, maar door consequent aandacht te geven aan het alledaagse. Aan mensen die iets organiseren, iets opbouwen, iets proberen. “De gemeenschap en saamhorigheid in Felixstowe is prachtig”, zegt hij. En het is die overtuiging die zijn werk drijft — elke post opnieuw.
